Dlatego Lenin i Stalin zaczęli się publicznie dystansować od tej operacji.
Napad tyfliski i inne podobne akcje stały się jedną z głównych przyczyn rozłamu w kierownictwie bolszewików – Lenin ostatecznie wystąpił przeciwko Bogdanowowi i Krasinowi. Mimo sukcesu napadu większość banknotów 500-rublowych okazała się bezużyteczna dla partii – policja znała ich numery seryjne. W styczniu 1908 roku Lenin zorganizował próbę jednoczesnego rozmienienia banknotów w wielu miastach europejskich. Operacja zakończyła się niepowodzeniem: doszło do szeregu aresztowań, sprawa zyskała rozgłos światowy, a europejskie partie socjaldemokratyczne potępiły bolszewików.
Krótko po napadzie Kamo został aresztowany w Niemczech. Aby uniknąć procesu, przez ponad trzy lata symulował chorobę psychiczną. Udało mu się zbiec z oddziału psychiatrycznego, jednak dwa lata później został ponownie ujęty podczas przygotowywania kolejnego napadu. Skazano go na karę śmierci (m.in. za udział w napadzie tyfliskim), którą potem zamieniono na dożywotnie pozbawienie wolności. Kamo odzyskał wolność dopiero po rewolucji lutowej 1917 roku. Żaden z pozostałych głównych organizatorów ani wykonawców napadu nigdy nie stanął przed sądem w tej sprawie.