Od 1903 roku SDPRR pozostawała podzielona na dwie główne frakcje: bolszewików i mienszewików. Po stłumieniu rewolucji 1905 roku partia zwołała w maju–czerwcu 1907 roku w Londynie swój V Zjazd, licząc na przezwyciężenie rozłamu. Jednym z punktów spornych pozostały metody walki zbrojnej, a zwłaszcza ekspropriacje. Najbardziej radykalni bolszewicy z Włodzimierzem Leninem na czele argumentowali za dalszym przeprowadzaniem napadów. Mienszewicy natomiast opowiadali się za pokojową, stopniową drogą rewolucyjną i odrzucali akcje zbrojne. Podczas obrad V Zjazdu przyjęto rezolucję potępiającą udział w jakichkolwiek działaniach zbrojnych, w tym ekspropriacjach, uznając je za „dezorganizujące i demoralizujące”. Rezolucja nakazywała również rozwiązanie wszystkich oddziałów bojowych partii. Głosowało za nią 65% delegatów, przeciw 6% (pozostali wstrzymali się lub nie głosowali); poparcie udzieliła cała frakcja mienszewicka oraz część bolszewików.