Geoffrey Roberts określił tę tezę jako „teorię spiskową”, wskazując, że wszystkie dowody przytaczane przez Brackmana mają charakter poszlakowy i spekulatywny.
W Tyflisie Stalin rozpoczął przygotowania do akcji. Nawiązał kontakt z dwoma osobami posiadającymi dostęp do poufnych informacji o Państwowym Banku Imperium Rosyjskiego: urzędnikiem bankowym Gigo Kasradze oraz dawnym kolegą szkolnym Wozniesienskim, zatrudnionym na tyfliskiej poczcie bankowej. Wozniesienski zeznał później, że pomógł w napadzie z podziwu dla romantycznych wierszy Stalina. Pracując na poczcie bankowej, miał dostęp do tajnego harmonogramu przewozów gotówki. To właśnie on poinformował Stalina, że 26 czerwca 1907 roku na plac Erywański dotrze konwój z dużą przesyłką pieniężną przeznaczoną dla Banku Państwowego.
Produkcją bomb przeznaczonych do ataku na konwój zajmował się Leonid Krasin. Gotowe ładunki potajemnie przewieziono do Tyflisu i ukryto wewnątrz starej sofy. Na kilka tygodni przed akcją, podczas próby uzbrojenia jednego z ładunków, Kamo przypadkowo wywołał eksplozję. W wyniku wybuchu doznał poważnego uszkodzenia oka i trwałej blizny na twarzy.