W skład dużych regimentów wchodziło zazwyczaj 8–10 kompanii, w skład mniejszych 6. Szeregowi w kompanii dzielili się zwykle na 3 kapralstwa obejmujące po 6–7 rot, każda po 6 żołnierzy. Liczba oficerów w stosunku do szeregowych i podoficerów wynosiła przeciętnie 1:40, a „ślepe” porcje, stanowiące wynagrodzenie kadry, pochłaniały przeciętnie 10% stanu etatowego jednostek, które należy odliczać od liczebności podawanej przez regestry.
Regiment powstawał drogą werbunku. Król wydawał na jego utworzenie patent wybranemu przez siebie człowiekowi (szefowi regimentu) , a następnie zawierał z nim umowę zwaną kapitulacją, w której szef zobowiązywał się utworzyć regiment na określonych warunkach. Początkowo szefami regimentów byli wyłącznie zawodowi oficerowie. Z czasem poczęli się o nie ubiegać magnaci polscy. Ci ostatni funkcje swe sprawowali tylko tytularnie. Faktycznymi organizatorami i dowódcami jednostek byli podpułkownicy (oberszterlejtnanci). Obowiązkiem podpułkownika było też sformowanie jednej z kompanii oraz czuwanie nad skompletowaniem, wyposażeniem i wyszkoleniem pozostałych kompanii (kapitańskich). Dowódcą pierwszej kompanii (lejbkompanii) był dowódca (szef) regimentu, drugiej podpułkownik, a trzeciej major.