Goniolimon (Goniolimon Boiss.) – rodzaj roślin z rodziny ołownicowatych (Plumbaginaceae). Obejmuje 21 gatunków. Występują one w północnej Afryce (Algieria i Tunezja), w południowej i południowo-wschodniej Europie (od Włoch na wschód) oraz na rozległych obszarach Azji w strefie umiarkowanej, sięgając na wschodzie północnych Chin i wschodniej Syberii. Niektóre gatunki uprawiane są jako ozdobne. W Polsce spotykany w uprawie bywa goniolimon tatarski G. tataricum.
Morfologia thumb|Goniolimon incanum Pokrój Byliny o grubej i drewniejącej szyi korzeniowej, silnie rozgałęzione od nasady. Liście Gęsto skupione w rozetę przyziemną. Kwiaty Drobne, skupione w raz do kilku razy rozgałęzione kwiatostany złożone wyrastające pojedynczo lub po dwa z kąta jednego z liści w rozecie. Rozgałęzienia kwiatostanu są kłosopodobne, składają się z kilku-kilkunastu kłosków osadzonych dwurzędowo na osi kwiatostanu. Poszczególne kłoski składają się z 2–5 kwiatów. Podsadki i podkwiatki mocno obłonione (błoniaste brzegi szersze od części zielonej), na końcach wyciągnięte w sztywne, zgrubiałe kolce. Kielich lejkowaty, błoniasty, z zielonymi tylko głównymi żyłkami działek, na brzegu biały, rozszerzony w błoniasty rąbek z 5 lub 10 łatkami. Płatki korony zrośnięte u nasady. Pręcików jest 5, przyległych do płatków.