Fundamenta Krestomatio de la Lingvo Esperanto – opublikowane po raz pierwszy w 1903 przez Ludwika Zamenhofa, było wczesnym zbiorem różnych modelowych prac w j. esperanto zarówno oryginalnych jak i tłumaczonych.
Historia Fundamenta Krestomatio powstało z pragnienia Zamenhofa dania językowi korpusu językowego, który dostarczyłby przykładów oraz zdefiniował ściślej (niż 16 fundamentalnych zasad) nowonarodzony język. Praca została opublikowana po raz pierwszy w 1903 roku, 16 lat po publikcji języka (1887) przez francuski dom wydawniczy Hachette (który opublikował także wiele innych książek esperanckich).
Dwa lata później fragmenty Krestomatio (Ćwiczenia oraz esperanckie tłumaczenie 16 Zasad) zostały opublikowane ponownie i ogłoszone oficjalnymi w Fundamento de Esperanto (1905).
Od tamtego czasu praca została wznowiona wiele razy. Znaczące jest wydanie z 1992 w ramach Jubilea Kolekto, 18. wydanie w sumie wraz z komentarzem Gastona Waringhiena.
Zawartość
Krestomatio składa się z 8 części, które prezentują szeroki zakres gatunków, prace zarówno oryginalne jak i tłumaczone, co miało przeczyć twierdzeniom niektórych działaczy, że język pomocniczy nadaje się głównie dla prostej i naukowej komunikacji, a nie dla literatury.