Odnóża są pomarańczowo-czerwone, u obu płci zwykle z przyciemnionymi, niekiedy wręcz czarniawymi goleniami pierwszej i drugiej pary. Golenie tychże par mają po dwie makroskopowe szczecinki (kolce), pozostałych par zaś po jednej takowej. Nadstopie pierwszej pary ma trichobotrium umieszczone między 0,5 a 0,55 długości. Trichobotrium obecne jest także na nadstopiach ostatniej pary. Lekko wydłużona opistosoma (odwłok) ma ubarwienie szaro-czarne.
Od W. antica pająk ten odróżnialny jest tylko po budowie aparatów kopulacyjnych. W przypadku samców, u W. alticeps embolus zatacza większe koło, a jego wierzchołkowa, położona odsiebnie od ujścia przewodu nasiennego część jest smuklejsza niż u W. antica. Pozostałe cechy bulbusa oraz apofiza goleni nogogłaszczka są u obu gatunków takie same. W przypadku samic wyraźne różnice między gatunkami występują w budowie przedniej części wulwy.
Ekologia i występowanie Pająk ten preferuje stanowiska wilgotne i zacienione, zasiedlając m.in. zarastające torfowiska. Osobniki dorosłe obserwuje się od lutego do listopada.