W 1487 roku przyznano im wszystkie przywileje nadane benedyktynom z Prüll. Do 1514 roku benedyktyni bezskutecznie starali się o zwrot klasztoru składając pozwy do Roty Rzymskiej.
Wraz z przybyciem kartuzów rozpoczęto budowę pustelni. W latach 1498–1513 wzniesiono późnogotyckie prezbiterium kościoła. W 1605 roku książę Wilhelm V Pobożny ufundował nowy ołtarz główny wykonany przez , będący uproszczoną repliką ołtarza z kościoła św. Michała w Monachium. W 1766 roku kartuzja uzyskała status opactwa.
Klasztor zlikwidowano w 1803 roku. Zabudowania klasztorne zlicytowano osobom prywatnym, co skutkowało rozbiórką około połowy kompleksu. 23 kwietnia 1809, po bitwie pod Ratyzboną, nocował tu cesarz Napoleon Bonaparte. W 1835 obiekt zakupiły władze Bawarii, które w 1852 roku utworzyły tu szpital psychiatryczny. Po dojściu nazistów do władzy w 1933 roku pacjentów szpitala poddano przymusowej sterylizacji. W latach 1940–1941 638 chorych przewieziono do obozu Hartheim, gdzie zamordowano ich w komorach gazowych. Około 950 innych pacjentów zmarło wskutek głodu, zimna i braku opieki. Osoby te upamiętnia pomnik na terenie szpitala autorstwa Brunona Feldmanna i Karoline von Montgelas.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Zabytki Ratyzbony Kategoria:Religia w Ratyzbonie Kategoria:Zabytkowe klasztory w Niemczech Kategoria:Kościoły i klasztory kartuzów