Według Sandry Silberstein, przemówienie wpisywało się w ugruntowaną tradycję, zgodnie z którą poprzez konwencje retoryczne prezydenci przejmują nadzwyczajne uprawnienia jako naczelny dowódca, minimalizują sprzeciw, oczerniają wrogów, a życie ludzkie zostaje podporządkowane obronie narodu ponownie zjednoczonego pod Bogiem.
Przemówienie spotkało się z natychmiastowym i pozytywnym odzewem oraz miało długotrwały wpływ. Jest to jedno z najsłynniejszych przemówień amerykańskiej polityki. Było transmitowane na żywo przez radio i przyciągnęło największą rzeszę słuchaczy w dziejach amerykańskiego radia – słuchało go ponad 81% dorosłych Amerykanów. Wkrótce po przemówieniu prezydenta Kongres niemal jednogłośnie wypowiedział wojnę Japonii, wyznaczając moment formalnego przystąpienia Stanów Zjednoczonych do II wojny światowej. Biały Dom otrzymał następnie szereg telegramów chwalących postawę Roosevelta. Przemówienie zostało później wykorzystane w wielu filmach dokumentalnych i fabularnych. Dzień 7 grudnia 1941 roku, opisany przez Roosevelta jako „data, która pozostanie w pamięci jako hańba”, był w kolejnych dekadach porównywany z 22 listopada 1963 roku, datą zamachu na Johna F. Kennedy’ego i atakami terrorystycznymi z 11 września 2001 roku.