Pary, w których oboje małżonkowie byli zatrudnieni, musiały spłacać pożyczkę w tempie 3% miesięcznie; jeśli pracował tylko mąż, stopa spłaty wynosiła 1% miesięcznie. Zgodnie z nazistowską polityką odwrócenia spadku wskaźnika urodzeń wśród Niemców, jedna czwarta pożyczki była umarzana za każde dziecko, tak że po czwartym dziecku nie było już nic do spłaceniaStibbe, s. 41.Ruhl, s. 62–64.. Dało to początek potocznemu określeniu „abkindern” (oddziecić) na spłatę pożyczki przez wydanie na świat potomstwaChristian Zentner, Friedemann Bedürftig, tr. Amy Hackett, The Encyclopedia of the Third Reich, New York: Macmillan, 1991, ISBN 978-0-02-897500-9; repr. New York: Da Capo, 1997, ISBN 978-0-306-80793-0, s. 1, 718..
Do końca 1938 roku udzielono 1 121 000 pożyczek małżeńskich, 800 000 na pierwotnych warunkach wymagających od panny młodej zaprzestania pracy, a „baby boom” zaowocował umorzeniem 980 000 z nichGrunberger, s. 235, 254.. Pożyczkę następnie zmniejszono o połowę, do 500 RM. 250 RM za każde dziecko pozostawało silną zachętą;