W 1918 roku wróciła do Lwowa (okupowanego przez wojska ukraińskie) i założyła stację opatrunkową. Po ustaniu walk wyjechała do Warszawy, gdzie organizowała kursy wakacyjne i konferencje dla nauczycieli podczas których prezentowała swoją metodę. Na początku 1920 roku przeniosła się na stałe do Warszawy (po uzyskaniu zgody władz szkolnych) i pracowała jako inspektor szkolny.
W 1921 roku po zatwierdzeniu statutu założyła Towarzystwo Zwolenników Szkoły Pracy Samorozwojowej (w 1927 roku zmieniło nazwę na Towarzystwo Zwolenników Nowoczesnego Wychowania). Organizowało ono wieczory dyskusyjne i kursy.
W marcu 1925 roku przeszła na emeryturę. Zmarła 14 czerwca 1925 roku.
Adolfina Szamedówna w 1892 roku wyszła za mąż za Kazimierza Józefa Gorzyckiego z którym miała 2 dzieci: córkę Jadwigę (żona Adama Próchnika) i syna Wincentego Gorzyckiego. Kazimierz zmarł w 1912 roku. Po raz drugi wyszła za mąż w 1914 roku za Aleksandra Wieleżyńskiego.
19 grudnia 1930 została pośmiertnie odznaczona Medalem Niepodległości „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Publikacje Wyniki badań znużenia umysłowego na pierwszych czterech stopniach szkoły powszechnej Berlin 1921 Szkoła pracy samorozwojowej tom 1. 1922 Szkoła pracy samorozwojowej: część praktyczna Warszawa 1927
Przypisy
Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1925