Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym – akt prawny regulujący kluczowe aspekty związane funkcjonowaniem publicznego transportu zbiorowego w Polsce.

Ustawa miała w założeniu stanowić odpowiedź na potrzebę kompleksowego uregulowania zagadnień dotyczących społecznie pożądanych usług transportu pasażerskiego w oparciu o unijne rozporządzenie 1370/2007.

Ustawa o publicznym transporcie zbiorowym wprowadziła do polskiego porządku prawnego nowe instytucje, w tym definicje i pojęcia istotne dla przewozów użyteczności publicznej, jak chociażby organizatora oraz operatora publicznego transportu zbiorowego, czy też planu zrównoważonego rozwoju transportu zbiorowego nazywanego dalej „planem transportowym”.

Organizatorem publicznego transportu zbiorowego jest właściwa jednostka samorządu terytorialnego, związek odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego, związek metropolitalny albo minister właściwy do spraw transportu, zapewniający funkcjonowanie publicznego transportu zbiorowego na danym obszarze. Organizator określa jakie usługi publicznego transportu zbiorowego są na obszarze jego właściwości społecznie pożądane. Odpowiada on m.in.