Od 15 stycznia 1919 roku pełnił funkcję zastępcy dowódcy 2 kompanii 14 pułku strzelców.
Na początku lutego 1919 roku uczestniczył w walkach z bolszewikami pod Tyraspolem, a w kwietniu 1919 roku wraz z dywizją dotarł do Besarabii. W lipcu 1919 roku został wcielony do 29 pułku piechoty, gdzie 25 lipca objął stanowisko młodszego oficera w 2 kompanii strzeleckiej. W sierpniu objął dowództwo 5 kompanii strzeleckiej. W składzie 29 pułku piechoty uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W czerwcu 1920 roku, podczas bitwy pod Jaznem kompania pod jego dowództwem osłaniała odwrót II batalionu 29 pp., podczas walk Korzon wykazał się odwagą, trzykrotnie odpierając ataki kawalerzystów Armii Czerwonej i kilkukrotnie wiodąc swój oddział do szturmu, za co został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Podczas walk nad Autą, 4 lipca 1920 roku został ranny i przez kilka dni przebywał w szpitalu. W sierpniu 1920 roku uczestniczył w bitwie pod Wólką Radzymińską.
Zginął 14 września 1920 roku podczas walk w rejonie Sokala i Tartakowa, próbując wynieść w bezpieczne miejsce rannego żołnierza. W 1921 roku został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Walecznych. Był ostatnim oficerem 29 pułku piechoty poległym w wojnie polsko-bolszewickiej.