Ostatni raz za życia pisarza Serdeczny żal ukazał się w zbiorze Baśnie i opowieści. Tom drugi () opublikowanym 30 marca 1863. W katalogu dzieł Andersena zredagowanym przez Serdeczny żal oznaczony został numerem 617.
Przekłady Baśń została przetłumaczona na szereg języków europejskich, m.in. na: angielski, niemiecki, hiszpański i rosyjski.
Historia tłumaczeń baśni na język polski sięga początku lat dziewięćdziesiątych XIX wieku: 1892 – Żałość serdeczna: 1900 – Strapienie: 1931 – Serdeczne zmartwienie: 2006 – Serdeczny żal: Bogusława Sochańska (tłum.), Baśnie i opowieści. T. II: 1852–1862, Poznań (z oryginału duńskiego).
Fabuła Streszczenia dokonano na podstawie polskiego tłumaczenia B. Sochańskiej oraz wersji duńskiej.
Opowieść składa się z dwóch części, z których pierwsza dostarcza jedynie wstępnych informacji. Narrator przebywa w wiejskim majątku pod nieobecność jego właścicieli. Z pobliskiego miasta przybywa matrona z pieskiem, by zaoferować udziały w swojej garbarni. Ma ze sobą dokumenty i prosi o pomoc w poprawnym zaadresowaniu koperty do właściciela majątku. Podczas pisania wzdycha i tłumaczy trudność tym, że jest tylko kobietą. Jej wiekowy mops, postawiony na podłodze, warczy, choć właścicielka zapewnia, że nie gryzie, bo nie ma już zębów.