Bebzik wrotyczowiec (Megalocoleus tanaceti) – gatunek pluskwiaka z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny tasznikowatych i podrodziny Phylinae. Zamieszkuje palearktyczną Eurazję od Półwyspu Iberyjskiego po Syberię i Azję Środkową. Zarówno larwy, jak i owady dorosłe są fitofagami ssącymi soki z wrotyczy.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1801 roku przez Franza von Paulę Schranka pod nazwą Cimex pilosus. Nazwa ta okazała się jednak młodszym homonimem nazwy wprowadzonej w 1783 roku przez Carla Petera Thunberga, w związku z czym za ważny uznaje się epitet nadany w 1807 roku przez w kombinacji Lygaeus tanaceti. Miejscem typowym dla C. pilosus jest Bawaria, a dla L. tanaceti Västergötland w Szwecji.
Morfologia thumb|left|Imago Samice osiągają od 4 do 4,5 mm, a samce od 4,5 do 5,2 mm długości ciała. Ubarwienie ma cytrynowożółte do zielonożółtego, u samców czasem miejscami z odcieniem pomarańczowym, prawie zawsze z zielonym odwłokiem. Ciało skąpo porastają czarne włoski.
Głowa jest masywna i szeroka, zaopatrzona w dość małe oczy i cienkie, walcowate, gęsto porośnięte krótkimi włoskami czułki o bardzo krótkim członie ostatnim.