Sezon huraganowy na Atlantyku w 1911 roku – stosunkowo mało aktywny sezon huraganowy. W okresie letnim i jesiennym na Oceanie Atlantyckim powstało jedynie sześć znanych cyklonów tropikalnych. Dodatkowo podejrzewa się występowanie trzech depresji tropikalnych, w tym jednej odpowiedzialnej za rozpoczęcie sezonu w lutym oraz innej, która zakończyła go rozpadem w grudniu. Spośród sześciu systemów trzy osiągnęły intensywność huraganu, z czego dwa wzmocniły się do 2. kategorii we współczesnej skali Saffira-Simpsona. Dane dotyczące sezonu pochodzą przede wszystkim z bazy HURDAT (Atlantic hurricane database), która dla lat 1911–1914 została poddana kompleksowej rewizji w 2005 roku.
Większość cyklonów oddziaływała bezpośrednio na lądy. Huragan przemieszczający się w kierunku zachodnim pod koniec sierpnia uderzył w Charleston w Karolinie Południowej oraz okoliczne obszary, powodując śmierć 17 osób i rozległe zniszczenia. Kilka tygodni wcześniej system tropikalny rozwijający się w Zatoce Meksykańskiej wywołał w rejonie Pensacoli na Florydzie wiatry osiągające nad lądem prędkość 130 km/h. Czwarty cyklon sezonu dotarł do wybrzeża Nikaragui, gdzie doprowadził do śmierci 10 osób oraz znacznych strat majątkowych.