Będący pierwszym większym strajkiem w historii Major League Baseball protest miał ograniczony wpływ na funkcjonowanie ligi, choć w jego konsekwencji kluby wprowadziły wzmocnione środki bezpieczeństwa w sektorach trybun.
Tło Do 1912 roku zachowanie kibiców na stadionach głównych lig stanowiło przedmiot publicznej dyskusji. Pomimo starań o stworzenie atmosfery przyjaznej rodzinom, powszechnym zjawiskiem było rzucanie przez część widowni butelkami i obelgami w kierunku zawodników na boisku. Gracze niekiedy odpowiadali werbalnie, a nawet fizycznie – Cy Young, znany z łagodnego usposobienia, wszedł kiedyś na trybuny, by skonfrontować się z jednym z kibiców. W tamtym okresie nie zatrudniano ochroniarzy ani bileterów, a policja często przejawiała stronniczość podobną do kibiców.
Ty Cobb, środkowozapolowy Detroit Tigers, należał w 1912 roku do grona najbardziej dominujących i najpopularniejszych graczy w lidze. W poprzednim sezonie zdobył tytuł mistrza pałkowania ze średnią uderzeń 0,42 oraz prowadził w American League w obiegach, uderzeniach, double'ach, triple'ach, runs batted in (RBI), slugging percentage i skradzionych bazach. Jednocześnie był postacią kontrowersyjną, znaną z agresywnych zachowań zarówno na boisku, jak i poza nim.