Bartek Chaciński z „Polityki” napisał, że Taco Hemingway „proponuje nostalgiczną podróż w głąb emocji narratora (…) i w głąb tematów, które kojarzą się z początkami jego kariery: piciem, snuciem się, rozpamiętywaniem i afektach, tu w odsłonie cienkiej granicy między miłością a stalkingiem oraz miasta jako kłębowiska zauroczeń i podrywów”. Redaktor portalu Open.fm ocenił: „Taco Hemingway ponownie wraca do Warszawy jako głównego punktu odniesienia. W warstwie lirycznej pojawiają się subtelne nawiązania do wcześniejszego materiału, zarówno w obrazach miasta, jak i w sposobie opowiadania historii”.
Bartosz Sąder z portalu Wirtualna Polska napisał, że album „przynosi raczej mroczną, momentami pesymistyczną refleksję nad współczesnymi relacjami międzyludzkimi, miłością i konsumpcyjnym stylem życia. To jednak również charakterystyczny dla Taco list miłosny do Warszawy – miasta, które od lat stanowi ważne tło jego twórczości”. Michał Jarecki z serwisu Spider’s Web ocenił, że Taco Hemingway „wrócił do korzeni – do błyskotliwej konceptualności, do opowieści bardziej kameralnych, intymnych, introspektywnych, w których istotnym punktem odniesienia znów staje się Warszawa (…). Bywa niepokojąco, bywa ironicznie, bywa ponuro, bo w rdzeniu – spojrzeniu na międzyludzkie relacje – dominuje pesymizm”.