Regiment dragonii hetmana polnego koronnego – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wielkiej wojny północnej).
Charakterystyka Dragonia jako rodzaj wojsk zaciężnych zaliczanych do „ludu ognistego” była w zasadzie piechotą, konie bowiem służyły jej wyłącznie do przemarszów, a walczyła głównie pieszo. Regimenty dragońskie liczyły przeciętnie 400–600 porcji.
Sztab regimentu obejmował zazwyczaj pułkownika, majora, kwatermistrza, wachmejsterlejtenanta, furiera, cyrulika, dobosza i profosa. Regiment dzielił się na 6 kompanii (w tym lejbkompania pułkownika).
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
W okresie odsieczy wiedeńskiej regiment hetmana polnego koronnego Mikołaja Sieniawskiego pod płk. Fryderykiem Stremą według popisu z 1 sierpnia 1683 liczył 595 porcji.
Po wojewodzie wołyńskim, hetmanie polnym koronnym Mikołaju Sieniawskim, od 1684 szefostwo pełnił kasztelan krakowski, hetman polny koronny Andrzej Potocki.