Sialec (; , Sielec; pol. hist. Sielec, Sielco) – wieś na Białorusi, w obwodzie homelskim, w rejonie brahińskim, w sielsowiecie Malejki, nad Brahinką i przy drodze republikańskiej R125.
Historia W Rzeczypospolitej Obojga Narodów Sielec leżał w województwie kijowskim. Należał do klucza brahińskiego, będąc własnością książąt Wiśniowieckich, a od 1632 do miejscowych bazylianów. Odpadł od Polski w wyniku II rozbioru.
W XIX i w początkach XX w. położony był w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie rzeczyckim, w gminie Brahin. Źródła różnią się co do własności wsi, po odebraniu jej bazylianom – należała albo do skarbu państwa, albo do hrabstwa horodyszczańskiego, będąc własnością Rokickich, a następnie Prozorów i Jergolskich.
Następnie w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.
Klasztory Wiśniowieccy ufundowali tu prawosławny męski monaster pw. Przemienienia Pańskiego (spaski), uposażony 29 lipca 1609 przez Adama Wiśniowieckiego i jego żonę Aleksandrę Wiśniowiecką z Chodkiewiczów. Ok. 1620 klasztor przyjął unię brzeską. Do monasteru sieleckiego przeniesiono bazylianów z kijowskiej Ławry Peczerskiej, którym 24 lutego 1632 Krystyna Malińska z Wiśniowieckich zapisała Sielec.