W przeglądzie piśmiennictwa opisywano potrzebę standaryzacji kryteriów rozpoznania oraz narzędzi oceny nasilenia objawów w ramach problematyki obniżonej tolerancji na dźwięki.
Leczenie Postępowanie zależy od możliwej przyczyny i współwystępujących schorzeń; w przypadku rozpoznania choroby podstawowej jej leczenie może ograniczać objawy nietolerancji dźwięku. W zaleceniach edukacyjnych i informacyjnych jako formy wsparcia wymienia się m.in.: terapię dźwiękiem (np. stopniowe „oswajanie” bodźców akustycznych, czasem z użyciem generatorów szumu); terapię poznawczo-behawioralną (CBT) ukierunkowaną m.in. na redukcję lęku i zmianę sposobu reagowania na bodźce dźwiękowe; ograniczanie unikania dźwięków w codziennych sytuacjach, ponieważ długotrwałe odcinanie się od bodźców (np. stałe używanie zatyczek) może nasilać wrażliwość słuchową.
Hiperakuzja u dzieci U dzieci nadwrażliwość na dźwięki może być zjawiskiem przejściowym, a hiperakuzja jest opisywana jako szczególnie częsta u młodszych dzieci oraz u osób z dodatkowymi potrzebami (m.in. w spektrum autyzmu). Opisywano również, że u części dzieci objawy mogą występować po problemach z uchem środkowym (np. w przebiegu tzw. glue ear), gdy po okresowym pogorszeniu słuchu jego poprawa sprawia, że dźwięki są odbierane jako wyjątkowo głośne.
Przypisy
Kategoria:Audiologia Kategoria:Otorynolaryngologia