Ponieważ na czas strajku drukarzy „do zespołu redakcyjnego weszli zwalczający się do tego czasu endecy i Żydzi, chadecy i konserwatyści, demokraci, ludowcy i pracownicy bezpartyjnego, przynajmniej formalnie, IKC” pismo przekazywało tylko informacje, a unikało ocen politycznych i komentarzy.
Pismo kosztujące 100 marek polskich (tak jak „Naprzód”) początkowo miało 4 strony, od numeru piątego 8 stron, a potem 12 stron. Publikowano w nim wiadomości europejskie, potem także lokalne oraz sporo reklam i ogłoszeń. Przedstawiano też czytelnikom racje wydawców gazet i postęp (a raczej jego brak) rozmów ze strajkującymi.
W 1923 roku podniesiono cenę do 200 mkp. W 1923 roku wyszło 18 numerów pisma (razem z wydanymi w 1922 roku ukazało się 80 numerów).
23 stycznia 1923 roku po mediacji Emila Bobrowskiego i Zygmunta Klemensiewicza podpisano porozumienie ze strajkującymi. 26 stycznia ukazały się pierwsze w nowym roczniku wydania krakowskich dzienników: „Nowej Reformy”, „IKC”, „Gońca Krakowskiego”, „Nowego Dziennika”, „Głosu Narodu” oraz „Czas”, który zaliczył dodatki do „Wiadomości Krakowskich” jako numery 1–4. Strajk spowodował upadek pisma „Nowiny Ilustrowane”.