Ludzie Lachryfagię ludzkich łez przez ćmy zaobserwowano po raz pierwszy w 1966 roku. Według badań Bänzigera z 1972 roku nad ćmami w Azji Południowo-Wschodniej, najbardziej narażeni na ćmy żywiące się łzami są śpiący na zewnątrz pasterze, drwale, tragarze i karawany, którzy wędrują leśnymi ścieżkami w porze monsunowej, aby transportować towary, takie jak orzechy betelowe, opium i bydło. Nie jest znana żadna ćma specjalizująca się w ludzkich łzach. Eksperymenty Bänzigera (noszenie niepranych ubrań, celowe wzmacnianie zapachu ciała, smarowanie twarzy łzami banteng) wraz z jego obserwacją, że większość przypadków żywienia się ludzkimi łzami miała miejsce, gdy badani znajdowali się w odległości 10 metrów od większego żywiciela zwierzęcego, sugerują, że ludzie nie są atrakcyjnymi żywicielami – „na pewno mniej niż bawoły wodne”. Według Bänzigera, mieszkańcy tajskich wiosek często niechętnie łączą choroby oczu ze spijającymi łzy ćmami „z szacunku dla natury i strachu przed karą kosmiczną”. Wielu mieszkańców uważa, że choroby tego rodzaju są wywoływane przez duchy lasu lub stanowią karę za wkroczenie na święte tereny dżungli i wahają się przed rozmową o ich interakcjach z owadami.