Badania Hansa Bänzigera nad ćmami często zaglądającymi do oczu w północnej Tajlandii opisują mechaniczne uszkodzenia oka spowodowane przez trąbki tych ciem. W późniejszych badaniach Bänziger opisał Chaeopsestis ludovicae drapiącego spojówkę ostrymi pazurami tarczkowymi, wywołując wrażenie „ziarna piasku pocieranego między okiem a powieką”, mimo że jego trąbka nie powodowała podrażnienia. Bänziger opisuje odczucie, gdy trąbka Pionea aureolalis badała jego gałkę oczną, jako nieprzyjemne, wywołujące strumień łez, ale nie bolesne. Chociaż Bänziger zasugerował, że badanie okolic oka było celowym manewrem mającym na celu wywołanie przepływu łez, David Plotkin zauważa, że ta hipoteza nie została przetestowana, a zachowanie badawcze może być po prostu poszukiwaniem optymalnego miejsca żerowania. Inne ćmy wywoływały jednak „kłujący ból”. Po 30 minutach pozwalania picia z zamkniętego oka przez Lobocraspis griseifus, Bänziger był tak rozdrażniony, że musiał przestać, a przez resztę dnia jego oko było czerwone, zapalone i trudno mu było utrzymać je otwarte. Plotkin zasugerował, że różnica w odczuciu bycia żywicielem z otwartym okiem (mniej drażniące) i zamkniętym (bardzo bolesne) może być spowodowana kontaktem powieki z trójkątnymi kolcami na trąbce ćmy.