Wyjaśnił też, że ta ekstrawaganda Klemensa VI może być waściwie rozumiana jedynie jako przenośnia a nie w sensie dosłownym jako podstawa do handlu odpustami. Stwierdził też, że papież jest człowiekiem i może się mylić (Papa potest errare), oraz że jeśli dekret papieski jest sprzeczny z Biblią, chrześcijanin ma obowiązek pójść za Biblią. "Luther's Works” (Philadelfia, Fortress Press, 1957, vol. 31, s. 264-285).
Tym samym Luter sformułował tezę, że sobory i papieże mogą błądzić a jedynym nieomylnym autorytetem jest Pismo św. Był to bezpośredni krok do zerwania z Rzymem.
Teologia ewangelicka zgodnie uznaje, że sprawiedliwość Chrystusa jest jako atrybut Boga rzeczą nieprzechodnią i może nam być przypisana przez Boga jedynie przez wiarę w formie łaski, a nie na drodze arbitralnych decyzji papieża. Konfesje ewangelickie i anglikańskie (Art. 14 czy Art. 11) zgodnie potępiają naukę o Skarbcu Zasług i ideę supererogacji jako zuchwałość i bezbożność.