Pojęcie mobilności współdzielonej bywa stosowane jako termin parasolowy dla różnych form i modeli (m.in. carsharing, bike sharing, platformy – ridesharing, carpooling oraz usługi typu microtransit), a w literaturze wiązane jest także z praktykami „dostępu zamiast własności" oraz z nurtem transportu zrównoważonego, konsumpcji współdzielonej (priorytet użytkowania nad własnością) i ekonomii współdzielenia. Takie podejście bywa wskazywane jako narzędzie wspierające zrównoważony rozwój (w wymiarze środowiskowym, społecznym i ekonomicznym).
W ujęciu spotykanym w części polskich opracowań (zwłaszcza dotyczących mikromobilności) termin bywa zawężany do wypożyczania indywidualnych pojazdów z floty operatora (np. rowerów miejskich, e-hulajnóg, carsharingu). W ujęciu szerszym (shared-use mobility) pojęcie obejmuje też inne usługi współużytkowane w transporcie, m.in. transport publiczny, taksówki, bikesharing, carsharing (w różnych wariantach), /carpooling, ridesourcing/ride-splitting, scooter sharing czy usługi wahadłowe.