Regiment arkebuzerii królewski – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego (potem narodowego) wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wielkiej wojny północnej).
Formowania i zmiany organizacyjne W wojsku I Rzeczypospolitej typowe jednostki arkebuzerii pojawiły się za panowania Stefana Batorego i występowały do połowy XVII wieku. Później, aż do 1717 nazwa ta nadawana była lżejszemu typowi jazdy cudzoziemskiej – rajtarii. Jej wartość, z uwagi na strzelczy charakter i dużą siłę ogniową doceniono szczególnie w okresie końcowych walk z Tatarami. Uchwalony na sejmie 1717 roku komput wojska całkowicie likwidował jednostki arkebuzerii.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
W roku 1663 rajtaria została zredukowana do około 1000 koni, a rajtarski regiment królewski pod dowództwem Bidzińskiego przemianowany na arkebuzerski i oddany pod dowództwo Marcjana Ścibora Chełmskiego. W tym czasie szlachta protestowała, że pod przykrywką arkebuzerii utrzymywana jest cudzoziemska rajtaria i domagała sią, by przywrócić w niej system towarzyski.