Regiment arkebuzerii hetmana wielkiego koronnego – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego (potem narodowego) wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wielkiej wojny północnej).
Formowania i zmiany organizacyjne W wojsku I Rzeczypospolitej typowe jednostki arkebuzerii występowały do połowy XVII wieku. Później, aż do 1717 nazwa ta nadawana była lżejszemu typowi jazdy cudzoziemskiej – rajtarii.
W wyniku silnego wyczerpania kraju długoletnią wojną z Turcją, w 1690 sejm warszawski obniżył komput wojska koronnego i ustalił liczbę arkebuzerii na 1000 porcji. Stan ten z niewielkimi zmianami utrzymał się do końca wojny. Zgodnie z tym etatem otrzymywane były między innymi dwie chorągwie kasztelana krakowskiego – hetmana wielkiego koronnego Stanisława Jana Jabłonowskiego; pierwsza – 180 konna pod Gluzenappem i druga – 100 konna pod Neymanowskim. W 1699 sejm zwyczajny pacyfikacyjny uchwalił przejście wojska na stopę pokojową i obniżył komput koronny do 18000 ludzi. Zgodnie z nim chorągwie hetmana wielkiego liczyły odpowiednio 140 i 60 koni.
Na przełomie 1701/1702, znajdujący się na leżach zimowych, hetmańska arkebuzeria liczyła 200 koni i była w drodze z Warszawy do Lwowa.