W wyniku silnego wyczerpania kraju długoletnią wojną z Turcją, w 1690 sejm warszawski obniżył komput wojska koronnego i ustalił liczbę arkebuzerii na 1000 porcji. Stan ten z niewielkimi zmianami utrzymał się do końca wojny. Zgodnie z tym etatem otrzymywane były między innymi dwie 100-konne chorągwie wojewody krakowskiego – hetmana polnego koronnego Feliksa Kazimierza Potockiego; pierwsza pod Rappem i druga pod Polenzem. W 1699 sejm zwyczajny pacyfikacyjny uchwalił przejście wojska na stopę pokojową i obniżył komput koronny do 18000 ludzi. Zgodnie z nim dwie chorągwie hetmana polnego liczyły po 100 koni.
Na przełomie 1701/1702, znajdująca się na leżach zimowych, hetmańska arkebuzeria liczyła 200 koni i była rozlokowana w m. Tłumacz.
W związku z rozpoczynającą sie wielką wojną północną, w organizacji jazdy narodowego zaciągu zaszły pewne zmiany. Arkebuzeria w 1702 w 6 chorągwiach posiadała 900 koni. Regiment wojewody bełskiego – hetmana polnego koronnego Adama Mikołaja Sieniawskiego posiadał nadal 200 koni. W sierpniu 1703 w 5 chorągwiach posiadał już 410 koni.
Trwająca wielka wojna północna wymusiła, że w 1703 sejm lubelski ustalił liczbę arkebuzerii na 1300 koni.