Prawdopodobnie od 1 sierpnia 1917 znajdował się w szeregach 7 Pułku Strzelców Polskich 2 Dywizja Strzelców Polskich, którego od 24 września był zastępcą dowódcy. Po rozbrojeniu jednostki przez Niemców od lipca 1918 przebywał w Warszawie. 4 listopada 1918 został dowódcą tworzącego się Kaliskiego Okręgu Wojskowego, podlegającego od 17 listopada Okręgowi Generalnemu Nr IV w Łodzi. W tym charakterze został (do 6 grudnia) dowódcą tworzonego przez siebie Kaliskiego Pułku Okręgowego, potem przemianowanego na 29 pułk piechoty. Organizował także przewidziany do udziału w powstaniu wielkopolskim Batalion Pograniczny i negocjował opuszczenie przez niemieckie oddziały Szczypiorna. Dowodził okręgiem do jego rozwiązania 10 czerwca 1919.

Na przełomie maja i czerwca 1919 dowodził grupą wojsk swojego imienia w południowo-wschodniej Wielkopolsce. Miała ona być bronić jej przed ewentualnym atakiem niemieckim. Od 10 czerwca 1919 organizował tworzenie XIX Brygady Piechoty wchodzącej w skład nowo formowanej 10 Dywizji Piechoty (II RP). Od 18 lipca pozostawał w dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych. Naczelny Wódz powołał go z dniem 11 września 1919 na sztabowego oficera inspekcyjnego piechoty w Dowództwie OG nr IV Łódź. Od 1 czerwca 1920 pełniona przez niego funkcja nosiła nazwę Okręgowego Inspektora Piechoty.