San Cristóbal (El Viejo) – główny, aktywny stożek. El Chonco – stożek andezytowo-dacytowy o wysokości 1105 m n.p.m., położony 4 km na zachód od głównego szczytu, z kilkoma kopułami lawowymi na zboczach. Moyotepe – zerodowany wulkan plejstoceński, znajdujący się 4 km na północny wschód. Casita – wulkan z wydłużonym kraterem szczytowym, położony bezpośrednio na wschód od San Cristóbal; był miejscem katastrofalnego osuwiska i laharu w 1998 roku. La Pelona – kaldera z okresu plejstocenu, znajdująca się na wschodnim krańcu kompleksu.
Historia erupcji Historyczne erupcje wulkanu odnotowywane są od XVI wieku, przy czym najstarsze potwierdzone doniesienia o niszczeniu upraw przez wyziewy wulkaniczne pochodzą z okolic 1528 roku. W XVII wieku miały miejsce silne erupcje, szczególnie w lipcu 1684 roku i sierpniu 1685 roku. Po tych wydarzeniach nastąpił długi okres relatywnego spokoju, który trwał aż do XX wieku.
Wulkan wznowił aktywność w 1971 roku, kiedy to odnotowano intensywną aktywność fumarolową oraz małe eksplozje. Kolejne fazy aktywności obejmowały m.in.