W 1863 roku, przeniesiony został do Holsztynu, gdzie zajmował się organizacją tamtejszych jednostek wojskowych. W Hosztynie zastała go wojna duńska, podczas której walczył między innymi w bitwie pod Dybbøl, za udział w której został odznaczony najwyższym pruskim odznaczeniem wojennym – Orderem Pour le Mérite.
Po zakończeniu wojny otrzymał awans na stopień generała porucznika (niem. Generallieutenant) i stanął na czele 10. Dywizji Piechoty, a tuż przed wybuchem wojny prusko-austriackiej objął dowództwo nad 15. Dywizją Piechoty. Podczas wojny walczył w bitwach pod Mnichovym Hradištěm i Sadową, za które otrzymał liście dębu do Orderu Pour le Mérite. Po zakończeniu walk, do 1869 roku, pozostawał dowódcą 15. Dywizji. Następnie został gubernatorem wojskowym Magdeburga.
Wraz z wybuchem wojny z Francją awansował na generała piechoty (niem. General der Infanteire) i powierzono mu stanowisko gubernatora Berlina. Po podpisaniu pokoju frankfurckiego powrócił do Magdeburga, a w październiku 1871 roku przeszedł w stan spoczynku. Z tej okazji otrzymał z rąk cesarza Wilhelma I Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego z liśćmi dębu i mieczami na pierścieniu.