W szeregach 21 pp walczył podczas I wojny światowej na froncie serbskim, włoskim (trzykrotnie), rosyjskim i rumuńskim. W 1914 w Serbii otrzymał ranę postrzałową w płuca. Latem 1916 na froncie rosyjskim w następstwie wybuchu ciężkiego granatu został przysypany i doznał „roztrzęsienia nerwów”, a jesienią tego roku na froncie rumuńskim został pchnięty bagnetem w pierś. Po kilkumiesięcznej chorobie został jako rekonwalescent przydzielony do Oddziału X Mobilizacyjnego c. k. Ministerstwa Wojny w Wiedniu.
18 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora ze starszeństwem od dnia 1 sierpnia 1918 i przydzielony z dniem 27 lutego 1919 do Dowództwa Grupy pułkownika Leona Berbeckiego w Rawie RuskiejDz. Rozk. Wojsk. Nr 37 z 3 kwietnia 1919, poz. 1177, 1182.. Później objął dowództwo odcinka Uhnów-Bełz. W 1920 został przeniesiony do mińskiego pułku strzelców na stanowisko dowódcy batalionu. Wyróżnił się w dniach 27 i 28 września 1920 w bitwie pod Lidą. 30 września 1920 dowódca pułku, podpułkownik Bronisław Adamowicz sporządził wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, w którym napisał: