w marcu 1942 roku Biebow zakazał Rumkowskiemu wskazywania śmierci głodowej jako przyczyny zgonów mieszkańców getta.
Mimo iż Rumkowski starał się nie antagonizować okupanta, jego stosunki z Biebowem i Zarządem Getta układały się momentami wręcz dramatycznie. W czerwcu 1942 roku Gettoverwaltung opracowało akt oskarżenia wobec Przełożonego Starszeństwa Żydów, zarzucając mu doprowadzenie do złej sytuacji aprowizacyjnej w getcie, spowodowanie obniżenia produkcji w tamtejszych fabrykach i warsztatach oraz niewykonywanie poleceń władz niemieckich. Nie wiadomo, czy nadano temu dokumentowi bieg oraz czy wyciągnięto wtedy jakiekolwiek konsekwencje wobec Rumkowskiego. Z kolei nieustalonego dnia w październiku tego samego roku nietrzeźwy Biebow tak mocno pobił Rumkowskiego, iż ten trafił do szpitala. Powodem miało być zainteresowanie Rumkowskiego sprawami wyżywienia getta, które w tym okresie znalazło się już całkowicie w kompetencjach władz niemieckich. Kolejny raz Biebow miał brutalnie pobić Rumkowskiego w czerwcu 1944 roku, po tym jak ten zgodził się na żądania Gestapo dotyczące wysyłania robotników żydowskich poza getto.
Władze policyjne