Do połowy XIX w. obszar leśny należący do dóbr Wągrodno nie uległ uszczupleniu. Widoczne to jest na mapie opracowanej przez Kwatermistrzostwo Generalne Wojska Polskiego w latach 1822-1831, a ukończonej w latach 1833-1843 przez Oddział Korpusu Topografów armii rosyjskiej.Około połowy XIX wieku na terenie wykarczowanego lasu powstały wsie Gabryelin i Biały Ług. Pierwsza z wymienionych miejscowości nazwę swą wzięła prawdopodobnie od imienia najmłodszej córki właściciela dóbr Wągrodno – hrabiego Kacpra Potulickiego, która urodziła się w 1829 r. Około 1870 r. Gabryelin z przyległością Biały Ług posiadał status folwarku. W 1872 r. wójt gminy Wągrodno zaświadczył, "że folwark Gabryelin, utworzony z gruntów po wyciętym lesie, egzystuje z dawnego czasu i należy do dóbr Wągrodno".
W 1888 r. Gabryelin z Białym Ługiem obejmowały 843 morgi lasu, 476 mórg gruntów ornych i ogrodów, 66 mórg pastwisk, 64 łąk i 30 mórg nieużytków. We wsiach były 2 budynki murowane i 19 drewnianych. Całe dobra Wągrodno liczyły wówczas 2504 morgi powierzchni. Folwark Gabryelin graniczył ze wsią Kiełbaska. Przez jego grunty przechodził trakt do Góry Kalwarii. Las nosił nazwę Na Łazach i zajmował większą część obszaru folwarku.