Istotnym atrybutem dla funkcjonowania państwa na arenie międzynarodowej jest jego uznanie międzynarodowe. Uznanie nowo powstałego państwa ma charakter dyskrecjonalny, tj. całkowicie zależny od woli podmiotu uznającego. W doktrynie odróżnia się uznanie de iure od uznania de facto. Uznanie de iure jest pełne i ostateczne, uznanie de facto natomiast ma charakter prowizoryczny, niepełny. Z faktu uznania wynika zdolność do czynności prawnych państwa, m.in. do zawierania umów z innymi podmiotami czy nawiązywania stosunków dyplomatycznych. Skutkiem uznania jest również przyznanie przedstawicielom danego państwa stosownych immunitetów i przywilejów.
Lista obejmuje zarówno państwa powszechnie, jak i częściowo uznane na arenie międzynarodowej. W latach 60. istotnymi czynnikami wpływającymi na uznanie niektórych państw były zimnowojenna rywalizacja i ideologia obowiązująca w danym państwie. Uwidoczniło się to szczególnie w przypadku tzw. państw podzielonych: Chin, Korei, Niemiec i Wietnamu. Z pewnymi wyjątkami państwa komunistyczne uznawały Chińską Republikę Ludową, Koreę Północną, Wietnam Północny i Niemiecką Republikę Demokratyczną, natomiast państwa kapitalistyczne – Republikę Chińską, Koreę Południową, Wietnam Południowy oraz Republikę Federalną Niemiec.