Była członkinią Komisji Polityczno-Dyplomatycznej FSLN, zajmowała się przerzutem pieniędzy i broni oraz pełniła funkcję kierowcy Tomása Borge.
W 1975 roku, po wyroku trybunału wojskowego, została zmuszona do wyjazdu na emigrację; przebywała m.in. w Meksyku i Kostaryce. W tym okresie podróżowała w celach organizacyjnych i informacyjnych, wspierając działania sandinistów za granicą.
Działalność po 1979 roku Po zwycięstwie rewolucji w 1979 roku wróciła do Nikaragui i objęła stanowiska w administracji państwowej, m.in. kierując państwowym kanałem telewizyjnym oraz pracując przy informacji zagranicznej oraz w instytucjach związanych z organizacją wyborów. W latach 80. współtworzyła nieformalną grupę „Partia Lewicy Erotycznej” (hiszp. Partido de la Izquierda Erótica, PIE), która w sposób prowokacyjny i artystyczny walczyła o uwzględnienie praw kobiet i spraw cielesności w programie politycznym sandinistów.
W 1986 roku ograniczyła aktywność urzędową, koncentrując się na pracy literackiej. Jej pierwsze małżeństwo (z Mariano Downingiem) zakończyło się rozwodem w 1976 roku. W 1977 roku w Kostaryce poślubiła Sergia de Castro, sandinistę i ojca jej syna Camila;