Obłoki zostały namalowane w sposób dynamiczny i swobodny, sprawiają wrażenie unoszących się dostojnie bytów nad morzem i brzegiem; przypominają zjawy.
Forma jest uproszczona, barwy nasycone i soczyste, a farba kładziona szeroko. Dominują barwy zimne, zwłaszcza połączenia bieli z błękitem.
Odbiór krytyczny Zdaniem Doroty Folgi-Januszewskiej dzieło ma charakter na poły symboliczny, na poły dokumentujący przyrodę. W czasopiśmie „Sztuka i Artysta” z 1924 roku obraz określono jako niezmiernie ciekawe studjum groźnego północnego morza i nieba. Według Ryszarda Jeremiego Kluszczyńskiego jest to jeden z piękniejszych widoków morza w historii polskiego malarstwa. Barbara Kokoska o jego malarstwie pisała tak: Stworzył najśmielsze pejzaże tego czasu, intensywne w barwie miraże na temat obłoków, nieba i przestrzeni, dzieła wręcz abstrakcyjne. Lilja Skalska-Miecik była zdania, że artysta w tym pejzażu wykazał się emocjonalną i duchową ekspresją.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Malarstwo pejzażowe Kategoria:Obrazy Konrada Krzyżanowskiego Kategoria:Obrazy w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie Kategoria:Malarstwo marynistyczne