Berta Pīpiņa (ur. 28 września 1883 w , zm. na Syberii) – łotewska nauczycielka, feministka i polityczka. Pierwsza kobieta wybrana do Sejmu Łotwy, jednoizbowego parlamentu Łotwy. W latach 1936–1938 wiceprzewodnicząca Międzynarodowej Rady Kobiet.
Życiorys Berta Ziemele urodziła się 28 września 1883 w parafii . Jej rodzice byli właścicielami gospody i rolnikami. Ukończyła żeńskie gimnazjum w Bausce. W 1901 roku została nauczycielką i wyjechała do pracy w Charkowie. Od 1904 do 1908 roku uczyła się na logopedę w Berlinie. W późniejszych latach podróżowała w Szwajcarii i Rosji, gdzie badała systemy edukacyjne w tych państwach. Powróciła na Łotwę w 1910 roku, gdzie wyszła za mąż za , łotewskiego dziennikarza i krytyka literackiego.
Od 1922 roku rozpoczęła aktywność w , łotewskiej organizacji działającej na rzecz praw kobiet. W 1925 roku została wybrana przewodniczącą organizacji, zastępując na tym stanowisku Zelmę Cēsniece-Freidenfelde, jej pierwszą przewodniczącą. W 1936 roku została wiceprzewodniczącą Międzynarodowej Rady Kobiet, nie uzyskała jednak reelekcji w 1938 roku. Brała udział w kongresach organizacji w Wiedniu (1930), Sztokholmie (1933), Paryżu (1934 ) i Dubrowniku (1936). W 1930 roku współzałożyła , organizację grupującą kobiece organizacje na Łotwie.