3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1630. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po 1924 został przeniesiony do 54 pułku piechoty w Tarnopolu na stanowisko dowódcy kompanii. W maju 1927 został przeniesiony do 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku na stanowisko dowódcy kompanii. Później został przesunięty na stanowisko dowódcy oddziału detaszowanego w Zakopanem, a następnie komendanta obwodu Przysposobienia Wojskowego. 23 grudnia 1929, po ukończeniu kursu próbnego i odbyciu stażu liniowego, został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1929/31. 27 stycznia 1930 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 74. lokatą. Z dniem 1 września 1931, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 16 Dywizji Piechoty w Grudziądzu na stanowisko szefa sztabu. W grudniu 1933 został przeniesiony do 64 pułku piechoty na stanowisko dowódcy batalionu. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w Departamencie Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisku szefa Wydziału Studiów.