Do prekursorów idei, którzy dali podwaliny pod współczesne rozumienie tego pojęcia, zalicza się: Jane Jacobs – autorkę przełomowej książki Śmierć i życie wielkich miast Ameryki (1961). Argumentowała ona, że bezpieczne i żywe miasto tworzą ludzie na ulicach (koncepcja „oczu na ulicy”), a nie sterylne projekty architektoniczne. – socjologa, który w swoich badaniach (m.in. The Social Life of Small Urban Spaces, 1980) udowodnił, że o sukcesie przestrzeni publicznej decydują proste elementy, takie jak dostępność miejsc do siedzenia, dostęp do słońca, jedzenia i możliwość obserwowania innych ludzi. Kevin A. Lynch – autora Obrazu miasta (1960), który badał, jak mieszkańcy postrzegają i nawigują w przestrzeni miejskiej (tzw. mapy mentalne).
Termin „placemaking” zaczął być szerzej stosowany w połowie lat 70. XX wieku, a jego popularyzacją i praktycznym wdrażaniem zajęła się organizacja non-profit Project for Public Spaces (PPS), założona w 1975 roku.
Definicja i istota pojęcia Placemaking nie jest tożsamy wyłącznie z projektowaniem urbanistycznym (ang. urban design). Jest to proces interdyscyplinarny, łączący wiedzę z zakresu architektury, socjologii, geografii społeczno-ekonomicznej, psychologii środowiskowej oraz ekonomii.