Pabianice-Folwark – zniesiona miejscowość, od 1921 w granicach miasta Pabianice w województwie łódzkim, w powiecie pabianickim.
W latach 1920., tuż przed włączeniem do Pabianic, Pabianice-Folwark były największą miejscowością w gminie Górka Pabianicka, liczącą 3556 mieszkańców, a także siedzibą gminy.
Leżała w zachodniej części miasta, w rejonie obecnego Parku Jordanowskiego oraz ulicy Zielonej (dawniej Folwarcznej). Zachowany do dziś fragment zadrzewienia stanowi prawdopodobnie pozostałość dawnych drzew otaczających zabudowania folwarczne.
Historia
Obszar ten położony był na niewielkim wzniesieniu terenu, którego najwyższy punkt sięgał około 193 m n.p.m. O wczesnym osadnictwie świadczą odkrywane na tym obszarze urny ciałopalne, datowane na czasy prehistoryczne. Przez wiele stuleci teren ten funkcjonował jako folwark należący do kapituły krakowskiej. Historycznie folwark ten określany był nazwą „Górka”. Stanowił on pozostałość dawnej ekonomii rządowej, której część w 1823 roku przeznaczono pod rozwój nowej dzielnicy miasta, dokonując jej parcelacji na działki budowlane oraz ogrody. W tym samym czasie folwark oddano w dzierżawę Józefowi Fliszerowi, który w 1832 roku sprzedał swoje prawa Jakubowi Zagurowskiemu (Zagórkowskiemu). Od jego nazwiska teren zaczęto potocznie nazywać Zagurowszczyzną.