Po wybuchu wojny prusko-austriackiej objął dowództwo nad 1. Brygadą Piechoty Gwardii oraz otrzymał stopień generała majora (niem. Generalmajor). Podczas bitwy pod Sadową jego jednostka zdobyła wieś Chlum oraz 40 austriackich dział. Za ten wyczyn Obernitz został odznaczony najwyższym pruskim odznaczeniem wojennym – Orderem Pour le Mérite.
Po zakończeniu wojny wysłany do Królestwa Wirtembergi jako wojskowy doradca, gdzie pomagał w reorganizacji wirtemberskiej armii na wzór pruski. Pozostając w Wirtembergii Obernitz został Inspektorem Korpusu Pionierów i Jegrów. Wraz z wybuchem wojny z Francją otrzymał stopień generała porucznika (niem. Generaleutnant) i objął dowództwo nad Wirtemberską Dywizją Polową, z którą uczestniczył między innymi bitwach pod Froeschwiller i Sedanem oraz w oblężeniu Paryża.
Pod koniec 1871 roku powrócił do służby w Armii Pruskiej i powierzono mu stanowisko dowódcy 14. Dywizji Piechoty. Dwa lata później mianowany jednym z cesarskich adiutantów generalnych cesarza Wilhelma I, pozosając nadal na czele 14. Dywizji. W 1879 roku został generałem-głównodowodzącym XIV Korpusu Armijnego z dowództwem w Karlsruhe. W 1888 roku przeszedł w stan spoczynku w stopniu generała piechoty (niem. General der Infanterie) i z tej okazji został szefem 4. Pułku Grenadierów.