Jerzy Neugebauer, ps. „Buk”, „Cezary”, „Grabowski”, „Jerzy Ostoja”, „Milewski”, „Piotr” „Roman”, „Sęk”, „Andrzej” (ur. 2 czerwca 1895 w Woli Kazubowej, zm. 12 listopada 1969 w Warszawie) – polski wojskowy i urzędnik państwowy, działacz niepodległościowy, major Wojska Polskiego, starosta powiatowy w Wilejce, Baranowiczach i Sochaczewie. Uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, działacz konspiracyjny podczas I i II wojny światowej, zastępca Okręgowego Delegata Delegatury Rządu na Kraj we Lwowie i p.o. Okręgowego Delegata Rządu na Polesie (1944). Kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Józefa urodzony 2 czerwca 1895 w Woli Kazubowej. Po ukończeniu w 1913 gimnazjum polskiego w Łodzi podjął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1910 czynny w Organizacji Młodzieży Narodowej, ruchu skautowym i drużynach polowych „Sokoła”, za co był prześladowany przez władze rosyjskie. Później związał się z Polskimi Drużynami Strzeleckimi i Legionami Polskimi, z których w sierpniu 1914 oddelegowano go do służby w Polskiej Organizacji Wojskowej. W strukturach POW był komendantem na obszar okupacji niemieckiej (1915), dowódcą Okręgu IV Łódź-Prowincja (1915–1916, 1917–1918) i Okręgu IVa Łódź-Miasto (od 1917), adiutantem grupy okręgów „C”, szefem Wydziału III Komendy Naczelnej nr 1 (od listopada 1918).