Po przybyciu z pułkiem do Polski wziął udział w wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. Na froncie dowodził 1 kompanią km, a później I batalionem 44 pp. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera. Wyróżnił się 20, 21 i 23 września 1920, dowodząc baonem w walkach z bolszewikami. 1 października 1920 dowódca 44 pp, podpułkownik Wilhelm Lawicz-Liszka sporządził wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, który został poparty przez dowódcę XXV Brygady Piechoty, generała podporucznika Leona Pachuckiego i dowódcę 13 Dywizji Piechoty, generała Adama Nowotnego, a później zatwierdzony przez Naczelnego Wodza, marszałka Józefa Piłsudskiego.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 44 pp, który stacjonował w garnizonie Równe. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 730. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 14 czerwca 1923 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Równe na stanowisko I referenta. W lipcu 1924 wrócił do macierzystego pułku. W 1926 został przeniesiony do 48 pułku piechoty w Stanisławowie, w którym pełnił służbę na stanowisku dowódcy kompanii, adiutanta pułku i dowódcy batalionu.