Władysław Grzędzielski, ps. „Eustachy Głowacki”, „Eustachy”, „Andrzej”, „Błażej”, „Bożyk”, „Eden”, „Iden” (ur. 5 czerwca 1904 w Grzymałowie, zm. 1949 lub 5 czerwca 1950 w Bajmie koło Kemerowa) – polski prawnik i urzędnik państwowy, działacz konspiracyjny podczas II wojny światowej, żołnierz Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej, w sierpniu 1944 p.o. okręgowego delegata Delegatury Rządu na Kraj we Lwowie.
Życiorys Pochodził z rodziny inteligenckiej. Syn polityka i prawnika Władysława Leona oraz Marii Ludwiki z domu Wolff. Miał sześcioro rodzeństwa, spośród nich w konspirację drugowojenną zaangażowali się także jego rodzeństwo: siostry Maria (profesor polonistyki) i Janina oraz brat Juliusz; miał również brata okulistę Jerzego.
W 1920 zgłosił się jako ochotnik do Wojska Polskiego. Uczył się w gimnazjum w Przemyślu i w III Gimnazjum im. Stefana Batorego we Lwowie, następnie od 1922 do 1927 studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Pracował w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich i Urzędzie Wojewódzkim we Lwowie. Od kwietnia 1935 do kwietnia 1939 był wicestarostą powiatu turczańskiego. Powrócił następnie do pracy w Urzędzie Wojewódzkim we Lwowie.