Uznano że przezbrojenie się w nowe hełmy powinno nastąpić w czasie pokoju, przyjmując w to miejsce uproszczone stahlhelmy M1942.

Pod koniec wojny z powodu braków wyposażeniowych rozważano użycie bojowe hełmów z serii próbnej (na potrzeby Volkssturmu), przez co miały one otrzymać nawet oficjalne oznaczenie – „M1944”. Nie jest jednak jasne czy jakiekolwiek egzemplarze tych hełmów rzeczywiście znalazły się na froncie.

NRD Po zakończeniu wojny i utworzeniu we wschodniej części Niemiec, zależnej od ZSRR Niemieckiej Republiki Demokratycznej, pojawił się problem z wyposażeniem jej sił zbrojnych (Nationale Volksarmee, skr. NVA) w hełmy. Założeniem było podkreślenie, że NVA jest armią w pełni suwerennego państwa, więc jest umundurowana odmiennie od Armii Radzieckiej. Z drugiej strony NVA miała być umundurowana tak, aby nie były obecne charakterystyczne elementy umundurowania nazistowskiego Wehrmachtu. Dlatego też już na wstępie zrezygnowano z wprowadzenia klasycznego stahlhelmu jednoznacznie kojarzącego się z „poprzednią epoką”. Rozwiązaniem stał się niewprowadzony do uzbrojenia prototyp z II wojny światowej o zupełnie innym kształcie niż stahlhelmy i radzieckie SSz-40.