W 1804 roku klasztor zlikwidowano, świątynia stała się miejskim kościołem parafialnym, a zachodnie skrzydło klasztorne rozebrano. W 1867 roku część zabudowań zakupiły siostry dominikanki, które założyły tu szkołę dla dziewcząt. W 1917 roku opiekę nad klasztorem przejęły szarytki. W 1934 roku odbudowano zachodnie skrzydło, a w latach 1978–1979 w dawnym spichlerzu urządzono kościół zimowy pw. św. Szczepana. W 1988 roku kościołowi klasztornemu nadano tytuł Marienmünster. 15 maja 2018 roku otwarto tu klinikę psychosomatyczną prowadzoną przez siostry.
Architektura i wyposażenie Świątynia późnobarokowa, jednonawowa, długa na ponad 70 m. Projektantem ołtarza głównego jest François de Cuvilliés, dekorujące go obrazy wykonał , a figury ojców Kościoła – Joachim Dietrich. Autorem chrzcielnicy oraz ołtarzy dusz czyśćcowych i św. Jana Nepomucena jest , a ambony oraz ołtarzy świętych Szczepana i Sebastiana – . Twórcą obrazu św. Szczepana jest wenecki malarz rokokowy Giovanni Battista Tiepolo. Freski sufitowe wykonał w 1736 roku Johann Georg Bergmüller, który jest również autorem ołtarza św. Augustyna. Za dekorację sztukatorską wnętrza odpowiadają bracia Franz Xaver i Feuchtmayerowie. Organy wykonali w 1739 roku Caspar König z Ingolstadt i Gerhard Schmid z Kaufbeuren.