dobry duch’, serb. dial. ‘dola’, bułg. dial. ‘szczęście, powodzenie’, oraz nazwy własne: , , ros. , , , , i inne. Według niego powyższy materiał skłania do przyjęcia że: słowa czarny i biały użyte w wyrażeniach zostały użyte w ich metaforycznym znaczeniu, kolejno ‘zły’ i ‘dobry’, a słowo bóg zostało użyte w jego abstrakcyjnym znaczeniu ‘los, szczęście, dola’. W związku z czym prasł. oznaczało ‘zły los’, a ‘dobry los’ i takie było ich oryginalne znaczenie. Dowodem na taką etymologię są analogie, np. , serb. , , ‘zły los’. Następnie określenia te przeszły w nazwy osobowe i służyły do określenia Boga/Jezusa i diabła jako postaci odpowiadających za dobry los i zły los. W związku z tym uznaje Helmoldowego Czarnoboga za pseudobóstwo, który został błędnie rozpoznany przez współczesnych badaczy za bóstwo z powodu kalkowania przez Helmolda czarnego i białego boga do języka łacińskiego jako niger deus i bonus deus co sugeruje, że bóg = deus, a nazwy osobowe i za neologizmy semantyczne należące do chrześcijańskiego kręgu kulturowego, nie pogańskiego, za terminy religijne, nie mitologiczne, na co może wskazywać dodatkowo toponimia (chrześcijańskie miejsca kultu w Bielboh i Biełowożskij monastyrʹ).