Aby upewnić się, że Libia dotrzyma umowy o wycofaniu się, Francja potajemnie rozmieściła u wybrzeży Libii lotniskowiec Foch. Operacja ta nosząca kryptonim „Mirmillon”, miała umożliwić błyskawiczny atak odwetowy w razie złamania obietnic przez Trypolis.

Pomimo porozumienia, rośnie obawa przed kolejną ofensywą. Prezydent Czadu Hissène Habré nie ufa obietnicom Muammara Kaddafiego i w październiku 1985 roku, prosi Francję o odnowienie lotów rozpoznawczych i uzbrojenie francuskich baterii obronny przeciwpowietrznej Crotale. Libia przed operacją okupuje masyw Tibesti, płaskowyż Ennedi, gaj palmowy Faya. Tripolis przygotowuje się do modernizacji okupowanego lotniska w Ouadi-Doum aby strorzyć wysuniętą bazę w kierunku południowym. 9 lutego 1986 roku, Francja we względu na wzmocnienie potencjału sił libijskich na połnocy Chadu i obawą nad nachodzącą ofensywą, wysyła tysiące ciężko wyposażonych żołnierzy. Liczba żołnierzy francuskich, pozyskanych z baz w Bangui i Bouar, osiągnie 2500 osób. Ta reorganizacja sił, nazwana „E.” (od francuskiego słowa „Epervier” – jastrząb), ma na celu optymalizację zasobów wojskowych, a przede wszystkim obrony przeciwlotniczej. Siły libijskie w regionie Tibesti szacowano wówczas na 13 000 żołnierzy. W marcu do N’Djaména przybyło 150 żołnierzy z 403. Pułku Artylerii.